EBÛ SÂLİM NASÎBÎ (Muhammed bin Talhâ)

Şafiî fıkıh, usûl ve hadîs âlimi. İsmi, Muhammed bin Talhâ bin Muhammed bin Hasen el-Kureşî’dir. Künyesi, Ebû Sâlim olup, lakabı Kemâlüddîn’dir. 582 (m. 1186) senesinde doğup, 652 (m. 1254) târihinde Haleb’de vefât etti. Şafiî fıkhında çok yükseldi. Nişâbûr’da Müeyyed Tûsî, Zeyneb Şa’riyye’den hadîs-i şerîf dinledi. Haleb’de ve Dımeşk’da hadîs-i şerîf rivâyet etti. Büyük hadîs âlimi Dimyâtî, Mecdüddîn bin Adîm kendisinden hadîs-i şerîf rivâyet etti.

Nusaybin’de kadılık yaptı. Daha sonra Dımeşk’da hatîblik yaptı. Sultanların mektûplarını yazdı. Zamanının önde gelenlerinden idi. Kendisine vezirlik verildi ise de ma’zûr görülmesini istedi. Vezirliği kabûl etmedi. Yapılan ısrar üzerine iki gün vezirlik yapıp, ayrıldı. Çok mal mülk sahibi oldu. Fakat onlara hiç i’tibar etmedi. Zührî yolunu tuttu. Hacca gitti. Sonra Dımeşk’a gelip bir müddet burada ikâmet etti. Sonra Haleb’e gitti.

Eserleri: 1. El-Ikd-ül-Ferîd lil-melik-is-Sa’îd: Matbûdur. 2. Ed-Dürr-ül-Munazzam fis-Sirr-il-a’zam, 3. Tahsîl-ül-merâm fî tafdîl-is-salâti ales-Siyâm, 4. El-Cifr-ül-Câmi’ ven-Nûr-ül-lâmi’, 5. Nefâis-ül-anâsır li mecâlis-il-melik Nasır fil-ahlâk ves-saltanat veş-Şerî’ati.