AHMED BİN ABDULLAH EL-ESEDÎ

Fıkıh ve hadîs âlimlerinden. İsmi, Ahmed bin Abdullah bin Abdurrahmân bin Abdullah bin Ulvân el-Esedî el-Halebî’dir. Lakabı Kemâleddîn’dir. Babasının dedesi olan meşhûr âlim Abdullah bin Ulvân hazretlerine nisbetle, bu zât, İbn-ül-Üstâd diye tanınır. 611 (m. 1214)’de, başka bir rivâyette 621 (m. 1224) senesinde doğdu. 662 (m. 1264) senesi Şevval ayında vefât etti.

İbn-ül-Üstâd el-Halebî; dedesi Abdurrahmân’dan, Sabit bin Müşerref’den, İbn-i Ravzebe’den (bu zâtın ismi Ravzene ve Rüziyye olarak da rivâyet edilmiştir). İftihar el-Hâşimî’den ve başka âlimlerden ilim öğrendi. Kendisinden ise; Hâfız Ebû Muhammed ed-Dimyâtî ve başka zâtlar ilim öğrenip rivâyetlerde bulundular.

İbn-ül-Üstâd el-Esedî el-Halebî, fıkıh, hadîs ve başka ilimlerde âlim idi. Amcasından sonra Haleb kadılığında bulundu. Şam (eyâleti) kadısı Nâsır’ın yanında büyük bir değeri vardı. Herkes tarafından sevilirdi. Haleb, Tatarlar tarafından alınınca, Mısır’a göç etti. Orada Mennezil-il-İzz ve Kerâhiyye medreselerinde ders verdi. Haleb geri alınınca, tekrar Haleb’e döndü ve orada kadı oldu. Orada birkaç ay ikâmet ettikten sonra vefât etti. Bir taraftan kadılık ve talebe yetiştirmek ile meşgûl olurken, bir taraftan da ba’zı kıymetli eserler yazmıştır ki, bu kıymetli kitaplardan ikisinin ismi, Şerh-ül-vesît-ül-Gazâlî, Hâşiyetü alâ fetâvâ-i İbn-i Salâh’dır. Eserlerindeki güzel sözleri, onun faziletine ve büyük bir zât olduğuna delâlet etmektedir.