ABDURRAHMÂN BİN ABDÜLMECÎD ES-SAFRÂVÎ

Fıkıh ve kırâat âlimi. Künyesi Ebü’l-Kâsım olup ismi, Abdurrahmân bin Abdülmecîd bin İsmâil bin Osman bin Yûsuf bin Hüseyn bin Hafs el-İskenderi es-Safrâvî’dir. Kendisine Cemâlüddîn lakabı verildi. Abdurrahmân bin Abdülmecîd, 544 (m. 1149) senesinde İskenderiyye’de doğdu. Mâlikî mezhebi fıkıh âlimlerinden olan Abdurrahmân es-Safrâvî, kırâat ilminde de söz sahibi idi. 636 (m. 1238) senesinde İskenderiyye’de vefât etti.

Abdurrahmân bin Abdülmecîd; İbn-i Halefullah, Ahmed bin Ca’fer el-Gâfikî, Elyesa’ bin Hazm ve İbn-i Halûfdan kırâat ilmini, Ebû Tâlib Sâlih İbni Bint Muâfâ’dan fıkıh ilmini öğrendi ve zamanının büyük hadîs âlimlerinden hadîs-i şerîf dinledi ve rivâyette bulundu.

İbn-i el-İmâd onun hakkında; “Abdurrahmân bin Abdülmecîd, büyük kırâat âlimidir. O, memleketinde fetvâ işlerine de bakardı” demektedir.

Abdurrahmân es-Safrâvî, çok sayıda eser yazmıştır. Bunlardan ba’zıları şunlardır: 1. El-İ’lâl fil-kırâat, 2. Zehr-ür-riyâd, 3. El-Müfesseh anil mekâsid, 4. El-A’râz fit-târih, 5. Et-Takrîb, 6. El-Beyân fî ma’rifeti şevâz-il-Kur’an, 7. Risale fî medhi Ebî Tâhir es-Silefî. Ayrıca, kendi şiirlerini topladığı bir şiir kitabı da vardır.